Aanraking is een eerste levensbehoefte

2018

En toen was 2018 alweer bijna voorbij. Ik heb nog geen bericht online gezet. Soms kwam er wel wat in me op, maar voor ik het wist was het alweer een maand later.
Het jaar lijkt voorbij gevlogen, daarom ook nu al een bericht dat het jaar bijna voorbij is, want anders is het al weer 2019 🙂

Een korte terugblik…
In januari kreeg ik griep, maar voor mijn gevoel was dit niet mogelijk, want dan krijg ik geen geld binnen als ZZP-er. Als alleenverdiener en als enige de zorg te dragen voor mijn dochtertje voelde dit niet goed. Ik nam wat paracetamol en ging toch aan het werk. Uiteindelijk toen er koorts bij kwam moest ik wel mijn bed in duiken. Twee weken later had ik weer griep. Mijn lichaam riep me terug. Ik had gewoon niet goed uitgeziekt de vorige keer, dus maar weer mijn bed in. Dat was voor mij een moment dat ik besefte dat ik van mijn werk hou, maar dat ik dit stukje van een ZZP-er zijn vreselijk vind en liever anders zie. Dus misschien moest ik maar iets erbij gaan zoeken voor vaste uren. Maar wat en hoeveel uur? Deze gedachten sudderden door in mijn gedachte… Langzaam aan ging ik wel op zoek naar vacatures voor vanalles wat me leuk leek. Zonder druk begon ik sollicitatiebrieven te schrijven. En gelukkig werd ik op een aantal plekken uitgenodigd.

En toen kwam maart. 12 Maart was de dag dat mijn zwangere zus te horen kreeg dat ze kanker heeft. 13 maart was de verjaardag van Mila, maar door het nieuws van de dag ervoor moest ik hard mijn best doen om blij te zijn. 14 maart heeft mijn zus een prachtig meisje (te vroeg) op de wereld gezet, zo trots op mijn zus! Wetende dat je behoorlijk ziek bent, zo goed door een bevalling heen gaan. En trots op haar vriend die zo’n steun is voor haar!! Dat wilde ik toch even gezegd hebben 🙂
Maar goed, dat was dus een week die ik niet gauw meer vergeet. Mijn zus kreeg 5 kraamdagen en daarna begonnen de onderzoeken en vrijwel meteen er achteraan de chemotherapie. Afgezien van het persoonlijk stuk, het van dichtbij zien wat het met iemand doet, was het voor mij op werkgebied nog duidelijker: ik moet een baan hebben, zodat als mij zoiets overkomt, ik nog rekeningen kan betalen. En die baan die kwam er! Ik heb vooral de eerste maanden regelmatig bij mijn zus gelogeerd om’s nachts de baby te verzorgen. Een van die ochtenden kreeg ik te horen dat ik een baan had in het Antoniusziekenhuis. Ik wist toen al dat ik ook op twee andere plekken was aangenomen, maar ik wist ook dat ik het liefst in het Antoniusziekenhuis aan de slag wilde gaan, dus super blij! Ik begon meteen een week later: 1 mei.

Inmiddels dus alweer een half jaar aan het werk in het ziekenhuis. Ontzettend blij dat ik elke maand weer hetzelfde geld op mijn rekening heb staan. Grappig als je dat niet in een bepaalde regelmaat krijgt, hoe je het nog meer waardeert als je het wel krijgt. In de zomer kon ik op vakantie gaan, zonder ermee bezig te zijn dat er op het moment van vakantie geen geld binnen komt. Ook dat was zo fijn!
Natuurlijk zit er ook een andere kant aan weer een vaste baan hebben. Ik moest minder gaan masseren en ik verloor weer een stukje vrijheid. Ik heb veel stoelmassagedagen bij bedrijven opgezegd en een aantal dagen aangehouden om te kunnen masseren en ik masseer niet meer thuis bij mensen (behalve voor babymassage). Zoekende naar de goede combinatie ben ik nog steeds. Ik moet er voor oppassen dat ik me niet ga overwerken.

Ik ben benieuwd naar de laatste maand van 2018 en wat 2019 me gaat brengen.

Afspraak Maken

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.