Aanraking is een eerste levensbehoefte

A voice inside

In 2004 ben ik voor 7 maanden naar Zuid-Amerika geweest. Een prachtige reis door veel landen. Natuurlijk wist ik dat het gevaarlijk kon zijn in sommige landen. dat komt wel goed zei mijn gevoel.
Voordat ik op reis ging waarschuwde mijn moeder me nadrukkelijk dat ik echt moest opletten. Ze wees me op ontvoeringen, moorden en andere verschrikkelijke dingen die konden gebeuren. Mijn gevoel van het komt wel goed leek even verdwenen, vooral toen ik aankwam in Rio de Janeiro of all places. Ik stapte uit de taxi, keek om me heen en dacht nu gaat het gebeuren, nu gaat het fout. Gelukkig ging het goed. Ik won al snel mijn eigen vertrouwen terug en ging ook de straat op, maar toch bleven de woorden van mijn moeder knagen. Ik nam me meteen voor, op deze reis ga ik op mijn gevoel vertrouwen. Voelt het niet goed, dan doe ik het dus niet.

Een week later zat ik in de stad Salvador. Het is een stad met een duidelijke splitsing. Je had de onder- en bovenwereld, letterlijk en figuurlijk. De bovenwereld was prima, veel toeristen en gezelligheid. De onderwereld was anders, grauw. Je kon met een lift of lopend naar de onderwereld. Er werd duidelijk aangeraden om met de lift te gaan. Ik was al een paar keer naar beneden gegaan om een marktje te bezoeken, een bus te pakken naar het strand en de  capoeira te zien van straatjongens.
Mijn hostel lag vlakbij de weg die ook naar beneden ging. Het was zondag en ik zou samen met een ander meisje naar beneden gaan om een bus te pakken. De straten leken verlaten, de winkeltjes waren gesloten. Ze zei zullen we lopend naar beneden? Meteen kwam er een gevoel vanbinnen, ik voelde dat een stemmetje in mij zei “niet doen!”. Ze haalde me over, want wie was er nu op die weg, zo gevaarlijk kon het toch niet zijn? We waren nog geen paar meter die straat ingelopen of er kwam een man me af. Hij greep mijn gezicht vast, keek me met vurige ogen aan en zei wat dingen in het Portugees. Toen duwde hij mijn gezicht weg. Ik rende meteen weg om alsnog met de lift te gaan.

Wooow wat had dat stemmetje in mij toch weer gelijk! Zoals ik al vaker had ervaren zegt iets in mij gewoon wat goed of niet goed is. Hoe bijzonder! Dit moment zal ik nooit meer vergeten. Dit moment in Salvador was voor mij het moment waarop ik zeker wist, er bestaat een intuïtie. Ik merk dat ik druk ben en veel in het denken zit. Deze week doe ik mee aan een mooie training over intuïtie. Ik merk hierdoor weer terug moet denken aan mijn moment in Brazilië. Soms vind ik mijn intuïtie ook lastig, het lijkt wel of ik er dan gewoon niet bij kan komen. Ik voel dan gewoon niet welke keuze ik moet maken. Het is iets bijzonders en het zeker waard om beter te onderzoeken. Ik ben benieuwd wat de training mij gaat brengen.

 

Afspraak Maken

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.