Aanraking is een eerste levensbehoefte

Een reis met spiegels

Daar ging ik dan. Ik gaf mijn laatste kus en knuffel aan Mila en stapte de roltrap op.
Mila zwaaide nog tot ik niet meer zichtbaar was.

Rond 10.45 kwam ik aan in Hanoi. Ik had een prima vlucht gehad. Ik merkte dat het wel wat raar was om Mila niet bij me te hebben.
Maar ooh wat zag ik hier naar uit, tijd voor mezelf.
De eerste week was ik vooral in het Noorden. Ik ging naar Sapa met de nachttrein om tussen de prachtige rijstvelden te lopen. Voordat ik op reis ging zag ik mezelf al zitten op een randje kijkend over de rijstvelden. En zo mooi was het ook nog eens! Halong bay kon je niet overslaan werd gezegd. En inderdaad wat was het mooi.
Hanoi wat een drukke stad, maar gezellig! En het eten… zo ontzettend lekker en goed.
Na een dag of 6 vertrok ik op tour naar Ninh Binh (iets ten zuiden van Hanoi). Ik ging niet mee terug, maar nam de nachttrein verder naar het zuiden, naar Hué. Toen ik aankwam in Hué was ik moe, want deze trein was een stuk minder dan de andere twee nachttreinen die al genomen had. Deze dag kon ik me maar moeilijk ergens toe zetten. Ik voelde voor het eerst het gemis dat Mila niet bij me was.
De volgende dag vertrok op de motor naar Hoi An. Wow wat was dit een gaaf stadje ♥ vol met lampionnen. Ik had 1 nacht geboekt, maar ik wist meteen dat ik langer zou blijven. Ook hier liep ik er tegenaan dat ik Mila behoorlijk miste. Ik ging zelfs kijken naar tickets naar Nederland. Ook was er een soort eenzaamheid. Ik zat in een heerlijke homestay, maar toch had ik het gevoel dat ik iets/iemand miste. Was het alleen Mila of gewoon ook de aanspraak?  Maar waar heb ik die andere dan voor nodig? En waarom zou ik elke dag op pad moeten, waarom niet gewoon ook een dagje een boek lezen o.i.d.? Een soort druk was het eigenlijk die ik voelde: ik ben op reis, dus ga iets doen, ga iets zien!

Ik kon me inderdaad eenzaam voelen, me verdrietig en ellendig voelen, omdat ik Mila mis. Of ik kon kijken wat er voor moois was in dit prachtige stadje en toelaten dat er niks hoeft.
Ik merkte doordat ik er zo tegenaan ging kijken, de rust terug kwam in mezelf. Ik ben 5 nachten gebleven in Hoi An. Voor de laatste twee nachten een ander hotel geboekt, een hotel met een zwembad, want ik had eigenlijk best zin om een zwembad in te duiken, dus waarom niet. Ik ben op kookcursus gegaan, wat echt zo inspirerend was! Ik ben verder gegaan in mijn boek, waar ik pas een paar bladzijdes van gelezen had.
Ik heb gedaan wat ik wilde en was de helft van de tijd met anderen, maar voelde het goed! Wat voelde het goed dat alleen zijn niet eenzaam is, maar juist heerlijk en fijn is. Zo gek dat je dit thuis waardeert, maar dan ineens op zo’n reis er moeite mee krijgt. Dit vind ik nou het mooie van reizen, de spiegels die je tegen komt en waar je zoveel van kunt leren.

Na Hoi An vertrok ik naar het zuiden, naar Ho Chi Min. Meteen op tour geweest naar de Mekong delta en doorgevlogen naar Phu Quoc, een prachtig eiland om mijn reis af te sluiten.
Ik kijk met zoveel geluk terug op deze reis. Ik heb weer zoveel energie mee gekregen, klaar om in Nederland weer aan de slag te gaan.
En wat was het heerlijk om het vliegtuig uit te stappen en een kwartier later Mila weer in mijn armen te sluiten, een en al liefde ♥

Nu twee weken later merk ik dat de reis mooi is geweest voor ons allebei. We zijn nog meer naar elkaar toe gegroeid. Mijn liefde voor Mila is nog sterker geworden. Andersom voelt dat ook zo. Mila maakt geregeld een hartje van haar vingers en plaatst het op mijn hart en zegt: Mama, ik was ook een beetje mee op reis, in je hart en jij bij mij ♥

Afspraak Maken

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.