Aanraking is een eerste levensbehoefte

Precious moments

Gisteren haalde ik Mila op van de BSO. Zij op haar fiets en ik op die van mij. We waren gezellig aan het kletsen.
We moesten stoppen bij een oversteek en Mila vertelde rustig verder wat ze vandaag gedaan had. Ineens voor ik het wist zie ik Mila vooruit gaan, ze probeert op te stappen en te gaan fietsen.
In mijn ooghoek zag ik auto’s aankomen, dus ik zei: “niet fietsen!”. Maar door het lawaai op de weg zag ik dat ze het niet hoorde, dus binnen een seconde schreeuwde ik: “MILAAAAA STOP!!”.
Ze schrok, stopte en keek verschrikt achterom. Ze stond al met een halve band op de weg. Gelukkig had de auto die eraan kwam het waarschijnlijk gezien, want die week uit en de auto erachter stopte.
Even stond mijn hart stil, even zag ik in een flits voor me wat er had kunnen gebeuren. Mila keerde huilend van de schrik om en kwam naar me toe. Ik denk dat we een paar minuten hebben staan knuffelen.
Er was een man die wel al de weg overstak, waardoor Mila niet kijkend en kletsend dat volgde en dacht dat ze kon oversteken.
Gelukkig is alles goed afgelopen, maar ik merk dat het me nog niet helemaal loslaat.

Gisteravond een ander momentje. Ik kreeg een email met de foto’s van een fotoshoot die ik afgelopen vrijdag had. Ik denk dat ik de foto’s al  minstens 50 keer bekeken heb.
Op beeld een beschrijving te zien van Mila en mij. Onze liefde, plezier en grapjes Ik zie ons!
Super bedankt Yvettestoutfotografie ❣

Twee momenten op een dag die me weer even zo ontzettend bewust maken van de waarde die Mila is voor mij, de waarde van ons tweetjes. De liefde die weer sterker geworden is door een eng moment eerder op de dag.
Natuurlijk kan ik haar soms achter het behang plakken en sta ik soms flink te mopperen, maar tijd, tijd met haar is zo waardevol, want er had zomaar een laatste moment kunnen zijn…

Afspraak Maken

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.